Het heeft vandaag heel veel geregend maar we zaten toch in de auto en nu we er zijn is het droog. En nou gaan we lekker eten en misschien ook nog wel wat drinken.
Eerst nog een stukje snelweg en daarna binnendoor. Er was veel te zien, we reden door de bergen en door veel kleine dorpjes. Er wordt hier nog met paard en houten kar gereden en ook op het land word met paarden gewerkt. De vrouwtjes dragen hier nog hoofddoeken en sokken. Ondanks dat het lang rijden was, was het zeker de moeite waard. Voor onze lezers is er nog niet zoveel te vertellen, misschien morgen dan gaan we naar 1 van de weeshuizen. We worden al om 7 uur opgehaald. gelukkig is de tijd verzet en is het hier een uur vroeger, dus is het nu nog maar 7 uur en hebben we nog 12 uur om 2 keer te eten, een beetje rond te kijken en te slapen.
Nu blijkt dat de tijd naar voor is gezet foutje!
Daarna moesten we nog 550 km rijden, we nemen een b weg en dat is zeker de moeite het is hier geweldig mooi. We rijden weer door heel veel kleine dorpjes en door de bergen. Het was eigenlijk de bedoeling dat we in Instanbul zouden overnachten maar dat hebben we niet gehaald we zijn nu in Corlu. Een vreemde stad, ben benieuwd hoe het er morgenochtend uit ziet hier. Op zoek naar een hotel vroegen we een meneer de weg. Deze man sloot gelijk zijn winkel om met ons mee te rijden op zoek naar een hotel. Vera en Ted slapen in de camper en die mogen ze bij hem voor de deur zetten. Wij slapen in een heel luxe hotel. En dat gaan we nou maar doen want het is inmiddels 1 uur.
We rijden samen met team 1110,1125,1123,1120 en de tijgertjes
Het is allemaal erg meegevallen met de auto's alles was er nog. Ondanks dat er gezegd werd dat het hier niet veilig zou zijn. We zijn vroeg vertrokken en een lange dag onderweg geweest. Maar het was wel een hele mooie rit, we zijn langs Istanbul en Ankara gekomen en de "grens" met Azieen overgereden. Onderweg hebben Vera en Ted stoopwafels uitgedeeld, we moesten om de beurt naast DE BUS komen rijden en dan kregen we er een paar aangereikt. Ze waren erg lekker. We zijn nog steeds samen met 1110, 1120, 1123 en 1125. Op dit moment zitten we aan een warm biertje. Maar we hebben de man van het terras over kunnen halen om ergens koud bier vandaan te toveren. We overnachten op een plekje bij een meer. We zullen morgen wel zien hoe het er hier uitziet. We gaan nu samen lekker wat drinken. Het is hier nog een graad of 30 dus dat komt goed.
Na een gezellige avond, Ted had zijn gitaar bij en er was bier en nootjes en een stormachtige nacht, het waaide heel hard, werden we wakker aan een groot meer met zoutvlaktes. Het was echt geweldig om te zien. We hebben nog wat rondgekeken en zijn toen weer op weg gegaan.
Onderweg werd het water ineens rose en niet zo’n beetje maar knal rose, wel tien kilometer lang. Het was schitterend. We moesten een heel eind rijden vandaag dus gas erop.
Het uitzicht is heel mooi, als je er van houd, en dat doen wij. Bergen, dorpjes en af en toe een paard en wagen. Het is genieten.
Om 4 uur zijn we aan de kust waar we een lekker duik in het blauwe warme water nemen. Duik nummer twee. Er zijn al heel wat teams en we overnachten met z’n alle op de parkeerplaats bij de zee.
Morgen gaan we de grens over met Jordanie en dan eindelijk naar die grote zandbak.
Is het bij jullie ook van dat lekker weer, hier is het 35 graden met een zonnetje.
Het was vannacht verschrikkelijk warm in de tent. We hebben de rits maar open gelaten het was vanmorgen dan ook nog 31 graden om half 7.
We hebben eerst maar even gezwommen, maar daar koelde je ook niet echt van af. Het was wel lekker.
Dan brood kopen, een volle zak voor heel de dag voor 1 euro.
Dan naar de grens, we rijden binnendoor een hele mooie weg, door dorpjes en door de bergen.
Om half 1 zijn we bij de grens, en wij zijn om half 4 klaar. Nog even wachten op Ted en Vera en John en Michel wachten en dan kunnen we weer. Op naar Hallab. Dat is na de grens nog ongeveer 40 km.
Het is hier zo anders in Syrie, Al echt oosters, zo stellen we ons dat voor, we zijn er nooit geweest.
En het is lekker warm hier, zo tegen de 50 graden. Op zoek naar een hotel worden we door iedereen geholpen. Een agent houd een taxi aan en die rijd voor ons naar de hotels. Het hotel uit het roadbook was vol hoorde we.
We wilde eigenlijk naar de souk maar die is dicht op Vrijdag, dus dan maar zo de stad verkennen.
Het was geweldig, die oude stad en ondanks dat het geen markt was hebben we genoten.
We zijn ook nog naar de moskee geweest, die was prachtig verlicht.
Onderweg komen we diverse teams tegen die een hotel zoeken en als we daar terugkomen staat heel de straat vol met auto’s van de challenge.
Morgen gaan we voor het eerst off road rijden, Ben wel benieuwd hoe dat gaat met de Frontera.
Het duurde even voor we op weg waren vandaag. We zijn eerst nog naar de citadel geweest en rond
12 uur zijn we vertrokken.
Het was een geweldige dag, als we door de dorpjes een kwamen stonden er altijd wel mensen te zwaaien en als we stopte was zo het halve dorp aanwezig. En iedereen is behulpzaam, een keer komt er een vrouw aangelopen met een kan water en een zilveren beker en ik krijg te drinken. In een ander dorp mag ik van een vrouw mee om haar huis te bekijken.
Als we de ballonnen te voorschijn halen en voor doen hoe het werkt gaan alle kinderen aan de slag met oranje ballonnen.
Er was al zo veel te zien onderweg en als afsluiter gaan we ook nog een paar uur off road rijden. Geweldig, ik zat helemaal stuk maar dan kun je er weer tegenaan. Zo dwars door het landschap. Daar zijn we voor gekomen tenslotte.
WE hebben vandaag samen gereden met de 1106, de 1109 met de 2 motoren en de 1123.
We overnachten in een hotel in Palmyra, waar op het terras nog een lekker koud drankje genuttigd kan worden. En dat hebben we wel verdient, het was vandaag bijna 50 graden. Heel de auto lag vol lege flessen toen we bij het hotel aankwamen. Als we een koude fles drinken kochten was die binnen een kwartier weer warm.
Vandaag moeten we eigenlijk naar de Dode Zee in Jordanie, maar omdat Paul van 1123 en Jenny diarree hebben gaan wij met 2 auto’s naar Damascus. Het is vandaag weer dik 40 graden, het is voor hier ook veel te warm, normaal is het hier 30 tot 32 graden.
We hebben vannacht water in het vriesvak gelegd en dat bewaren we in de koelbox maar die kan het ook niet bijhouden. En als je een flesje uit de koelbox haalt is het binnen een kwartier te warm om te drinken. Een flesje heeft heel de rit in de auto gelegen en is nu wel 60 graden. Te warm om over je handen te gieten. We gebruiken nu de thermoskan om de drank een beetje koel te houden.
We hebben tot een uur of 11 rustig aan gedaan en zijn toen gaan rijden, en we zijn rond 2 uur in Damascus. Normaal zouden we genieten van alles wat er onderweg en in de voorsteden te zien is, maar nu willen we alleen maar een hotel met zwembad.
We houden een taxi aan en de man rijd voor naar een hotel. Maar dat lijkt ons geen geschikte plek, midden in een warme drukke voorstad. We willen een hotel met zwembad, als we tegen de chauffeur zeggen dat we een luxer hotel willen brengt hij ons naar het Sheraton. Dus dat wordt dokken maar we hebben het er zeker voor over. Een beetje luxe hebben we wel verdient.
We gaan eerst samen met Emile zwemmen, heerlijk. Paul gaat slapen, die is nog te ziek.
Daarna koken we op de kamer, het eten is hier niet te betalen.
Dan nog even internetten en dan vroeg slapen zodat we er morgen weer tegen kunnen.
Na de duik in de Dode Zee zijn we naar Aqaba vertrokken. Het was 260 km rijden maar we hebben er toch nog 5 uur over gedaan. Aan de ene kant van de weg was de Dode Zee en aan de andere kant de bergen. Toen we voorbij de Dode Zee waren, waren er steeds checkpoints. De grens met Israel is daar dicht bij de weg. Maar ze waren allemaal aardig, net als alle mensen onderweg. Iedereen is bereid om te helpen als dat nodig is.
We gaan ook weer een stukje off-road, er lopen allemaal kamelen. Eigenlijk moesten we vandaag door de Wadi-Rum woestijn maar dat hebben we niet gehaald. Niks aan te doen, we komen nog genoeg woestijn tegen. En het is toch wel heel zwaar en ze zeggen dat het ergste nog komt. Dus we gaan morgen lekker uitrusten. Snorkelen in de Rode Zee, de auto nakijken en opruimen en een tent kopen.
We overnachten in een resort aan de zee. Er zijn al meer teams, de mensen die wij gesproken hebben vinden het allemaal erg zwaar. Het is dan ook elke dag dik 40 graden, met uitschieters naar 50 graden. En dat is bijna niet te doen.
Toen we dinsdagochtend op weg waren van Aleppo naar Damascus zagen we een auto aan de overkant naast de weg staan. Het was team strohoed die waren met hun BMW 2 keer over de kop gegaan. De auto zat helemaal in elkaar, maar zo te zien waren de jongens nagenoeg ongedeerd. Er waren al voldoende andere teams aanwezig dus wij zijn doorgereden. Het was op dat moment toch zo’n dikke
40 graden maar dan krijg je toch kippenvel. Gelukkig is allemaal goed afgelopen. En de jongens zijn bij anderen ingestapt om toch de finish te halen.
Eigenlijk zouden we in Aqaba in het Moven-Pick hotel overnachten maar omdat daar geen plek was moesten we naar de buren. Het Marina hotel. Als je het terrein van een hotel op wil hier moet de motorkap geopend en wordt er met een spiegel onder de auto gekeken en met een bomdetector langs gegaan.
Omdat de finish dus eigenlijk bij het Moven-Pick zou zijn werden we daar vanavond met de auto verwacht. Eerst werden er foto’s gemaakt en daarna volgde wat toespraken. De hotelmanager, iemand van de Nederlandse ambassade en iemand van het ministerie van toerisme van Jordanie. En er was een man met een hele grote camera, dus misschien komen we wel op tv hier.
Toen was het tijd voor de duik in de Rode Zee. Met z’n allen een stijger af rennen en in het water springen. En als klap op de vuurpijl kregen we, op kosten van het hotel, een barbecue met drank aangeboden, echt fantastisch dat hadden ze mooi geregeld.
En we konden af en toe nog een verfrissende duik in het zwembad nemen, en dat is wel heel verfrissend bij deze temperaturen. Het was dan al wel donker, maar de minimum temperatuur van vandaag is 30 graden.
Voor de rest van de reis krijgen we van de Renaultjes een tent en een bakkie mee. Zij gaan nog een paar dagen naar Israel en hebben de spullen niet meer nodig.
Bij het hotel staan 2 Russische auto’s die zijn de zijderoute aan het rijden. Dat lijkt ons ook wel een mooi avontuur.
Met de boot naar Egypte, wat zal dat weer brengen. We varen over de Rode Zee maar kunnen helaas niks zien we zitten binnen in een gesloten ruimte.
Daarna alles regelen voor we Egypte binnen mogen, voor dat het zover is is het al donker. Rene heeft een Egypties rijbewijs en we hebben ook nummerplaten van Egypte.
Om iets na 9 uur is bijna alles geregeld en hebben we samen met alle andere teams een hotel gevonden.
Rene is nog aan de auto van Kevin en Rianne aan het sleutelen.
Het was me het dagje wel zeg, en in het roadbook stond dat we vandaag ook nog 330 km moesten rijden. Nou we hebben er nog geen 50 gereden.
Het was weer lekker warm vandaag een dikke 40 graden.
Morgen gaan we naar Cairo, naar de Piramides en dan naar boven naar de kust dan kunnen we af en toe een verfrissende duik nemen.
Wat een dag, na het ontbijt vertrekt iedereen richting Cairo. Een geweldige rit, eerst langs de Rode Zee met aan de andere kant bergen. Wat een mooie route is dat, we stoppen nog even samen met Emile en Paul voor een verfrissende duik en zwemmen zo boven alle kleuren koraal.
Daarna een stuk door een rotsgebergte dat was ook al zo mooi. En dan ook nog 250 km door de Sinai woestijn. Het was warm maar het was de moeite en het maakt al het wachten van gisteren weer helemaal goed.
We gaan door de tunnel onder het Suezkanaal op weg naar Cairo. De weg rond Cairo is verschrikkelijk druk van een 4 baans weg wordt met gemak een 7 baans gemaakt en iedereen rijdt van links naar rechts en weer terug. Je wordt overal tegelijk een andere kant op gestuurd door het voordurend toeterende verkeer.
Er zijn niet alleen auto´s maar ook fietsen, bromfietsen, vrachtwagens, paard en wagen en zelfs voetgangers, die met hele families tegelijk proberen over te steken tussen het verkeer dat met 80 km voorbijraast.
Op eens zien we de piramides, nou als dat het is, ik had er al niet zo veel mee op maar als je toch in de buurt bent moet je wel even gaan kijken.
Vanaf het hotel kun je de piramides zien, dus we gaan morgen kijken. Ook willen we een kijkje gaan nemen bij de Nijl.
We zitten nu in ons hotel en het is een getoeter van jewelste hier, wel mooi om te zien hoe dat gaat het verkeer hier.
Maar er is airco en we gaan zo lekker eten.
Kevin en Rianne zijn weer gestrand met hun auto, Rene heeft er nog wat aan geklust maar de steekas is kapot. Ze wachten nu op de sleepwagen. Hopelijk halen ze ons weer in. De 1110, 1125 en 1128 zijn bij hun gebleven.
Heerlijk gezwommen in de zee en er waren ook zwembaden en een bubbelbad.
Rond 1 uur zijn we weer op weg gegaan naar de grens met Lybie. Een mooie route, soms langs de kust. Er is van alles te zien hier op straat zoals ezelkarretjes. We gaan ook nog een stuk off road dat was echt heel mooi, we kwamen bij een stukje zee zo blauw en er was helemaal niemand. Toen we er een tijdje zaten kwamen er een paar mensen kijken.
Een stukje verder reden we door een dorpje en daar werden we uitgenodigd op de thee, jammer dat we geen tijd hadden we moesten voor donker terug zijn op de verharde weg.
De mensen zijn hier allemaal heel vriendelijk.
We zijn in een plaatsje valk bij de grens met Lybie. Het is hier geweldig, alsof je 100 jaar terug gaat in de tijd maar dan met auto’s.
Er is maar een hotel en daar komt iedereen dus samen. Op de gang en in onze kamer ruikt het alles behalve fris en er zitten kakkerlakken maar die hebben we al meer gezien. We besluiten onze eigen lakens te gebruiken. En dan zullen we vast wel weer kunnen slapen.
Het was vandaag lekker weer, zo’n 30 graden met op het warmst 35, dus dat is goed te doen.
Morgen gaan we de grens over, als alles goed is. Kijken wat dat weer zal brengen. We zijn wel heel benieuwd naar Lybie.
Vandaag zijn we 9 uur en 5 minuten bezig geweest om Egypte uit en Libie in te komen.
Daarna hebben we ook nog 520 km gereden. We hebben dus niet echt veel noemenswaardigs gezien.
Het was in ieder geval lekker weer om te wachten aan de grens, ik denk een graad of 25/30 dus dat was goed te doen.
En we zijn in Libie en morgen zien we wel weer.
Lekker uitgeslapen en dan weer op weg.
We gaan een paar uur in de duinen crossen. Heerlijk, en de Opel doet het geweldig. We hebben nog wat BMW’s los getrokken en dat kan hij allemaal onze Frontera. De Honda van Marco doet het trouwens ook geweldig hier. We moeten wel steeds aan Paul denken die dit ook zo graag had gewild. Volgende keer beter Paul.
En wat ook wel erg leuk is, is dat we Paul en Emile weer tegenkomen. Die waren gisteravond met de andere groep meegegaan. Wij hadden in eerste instantie spijt dat we met de snelle groep waren meegegaan maar de duinen maakte alles goed.
Daarna naar de zee, waar we zwemmen en op aan het strand kamperen, heel de groep is weer bij elkaar.
Wat een sterren overal waar je kijkt, het was dan ook hartstikke donker hier. Een beetje een rommeltje maar een geweldige plek om te zijn. Wakker worden met uitzicht op zee en sterren kijken vanuit je tentje, wat wil een mens nog meer. Nou een vol luchtbed was ook wel lekker geweest. Eerst de tent en nou het luchtbed, volgens mij zijn wij geen echte kampeerders. Na een lekker ontbijtje gaan we weer op weg. We moeten vandaag zo’n 500 a 600 km rijden en de weg is saai. Af en toe een dorp, dat is dan wel leuk. We moeten voorbij Tripoli. Het is niks als racen hier wat we doen. We hebben veel te weinig tijd en dan te bedenken dat we nog een dag extra genomen hebben. Maar morgen gaan we de grens weer over. Deze keer met Tunesie en dan kunnen we hopelijk wel door de duinen. We hoeven tenslotte pas maandag in Tunnis op de boot.
Vandaag dus de grens over. Eerst nog even tanken, benzine kost hier maar 10 eurocent. En dan de grens over, het is binnen 3 uur gepiept dus dat valt niet tegen.
We zijn net na de middag in Tunesie. Jammer dat we zo weinig van Libie mochten/konden zien. Het viel nu alleen maar tegen. Veel in de auto over een vooraf uitgestippelde weg.
Maar nu dus Tunesie, we besluiten zo snel mogelijk door de dorpjes en de duinen te gaan rijden. Wat is het dan gelijk weer mooi allemaal. Geiten en schapen langs de weg. Er lopen weer vrouwen buiten, in Libie hebben we er maar 4 gezien. We rijden tot het bijna donker is door de bergen over een pad. En dan ineens is er een oase, geweldig. Met een natuurlijke bron waar we in gaan zwemmen en tenten met bedden erin. Het is zo’n mooi plekje. We eten met z’n allen en er is bier. Heerlijk.
Het is weer wel een stuk warmer dan aan de kust, een graad of 40.
Na gezwommen te hebben in de bron gaan we weer op weg. We gaan samen met de Volvo en de Honda en natuurlijk Emile en Paul binnendoor naar Tunnis. Dat is nog zo’n 600 km, maar we hebben 2 dagen. Er is van alles te zien. We gaan een kijkje nemen in een grotwoning, die hebben ze hier heel veel . Onderweg gaan we picknicken en ‘s avonds overnachten we in de buurt van Sousse Ammam aan de zee in een hotel met zwembad. En daar zitten we nu aan het zwembad om 10 uur ‘s avonds en het is nog heerlijk buiten.
Morgen gaan we de laatste 100 km naar Tunnis afleggen en dan hebben we daar om 5 uur de finishparty. Ze zeggen dat er ministers komen en de tv, maar die staat hier overal waar je komt aan.
En er is bier, of we dat zelf moeten betalen is nog maar de vraag.
We gaan in ieder geval lekker een paar dagen genieten van, naar we zelf denken, een welverdiende vakantie. En Maandagavond gaan we op de boot naar Genua.
Vandaag aangekomen in Tunnis. Het hotel dat de organisatie had uitgezocht voor de finish kost maar liefst 190 euro, en dat vinden we wel wat veel. Dus op zoek naar een ander hotel voor de helft. Was weer goed geregeld. We zijn toch maar teruggegaan voor de finishpartij. Het was in ieder geval leuk om iedereen nog een keer te zien, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Er zouden ministers komen en de tv maar er was iemand van een reisorganisatie, hij zei dat hij alles voor ons geregeld had maar volgens mij hebben wij zelf alles geregeld. Het feest bestond uit mini kokosmakronen, de snacks en koffie, thee, water en een bananenmix. Wat een feest.
We zijn maar snel naar ons hotel gegaan en hebben daar met de overgebleven teams gegeten. We zijn nu nog met 12 mensen over.
Een lekker rustdagje.
Om 8 uur naar de zee en lekker zwemmen.
Daarna gaan we samen met Kevin en Rianne naar Sidi Bou ………. Een gezellig plaatsje met uitzicht op de zee. Na een beetje door de straatjes gelopen en gegeten te hebben zijn we weer terug gegaan naar het hotel.
Maar we wilde ook nog wel even over een zoutvlakte rijden. Nou dat was van korte duur. Wij reden voorop en Kevin en Rianne kwamen achter ons aan, ineens ging het ploep en we zakte zo een stuk het drijfzand in. Ik ben me rot geschrokken, de auto zakte gewoon ineens de grond in. Maar gelukkig zaten we dicht bij het hotel en Kevin is Emile gaan halen om ons eruit te slepen.
Heel de weg stond vol met publiek, die zullen wel gedacht hebben, die stomme toeristen. En waarschijnlijk hebben ze nog gelijk ook, Maar wij hebben weer een mooi verhaal voor aan het zwembad.
Vandaag gaan we weer op weg naar huis. Om 5 uur vertrekt de boot en we moeten er 2 uur van te voren zijn. Tot half 3 gaan we zwemmen, slapen en zwemmen en dan is het zover. We vertrekken met Kevin en Rianne en Emile en Paul naar de boot. De rest is er al als we aankomen en dan begint het wachten. De boot vertrekt uiteindelijk om 7 uur. Wat een schip zeg, zo groot. We hebben gelukkig een hut, samen met Kevin en Rianne. Paul en Emile hebben een stoel, maar die zijn allemaal al bezet. De mensen die op de stoelen zitten hebben eten en drinken en kinderen bij, dus dat is een drukke boel. Maar volgens Paul en Emile was het ‘s nachts lekker rustig en hebben ze toch goed geslapen.
Wij gaan na het eten ook slapen en we worden pas 12 uur later wakker als er wordt omgeroepen dat het ontbijtbuffet om 10 uur sluit.
We worden 12 uur later wakker als er wordt omgeroepen dat het ontbijtbuffet om 10 uur sluit. We zijn dus mooi te laat, maar een croissant en koffie is ook lekker. We lopen wat rond op het schip, spelen Skibo, en zitten heerlijk in de zon. De tijd vliegt om en om 8 uur meren we aan. Als we van de boot afmogen start de Sam van Kevin en Rianne niet dus nog een laatste duwtje en we kunnen op weg naar huis. Het is nog een kleine 1200 km naar huis en we besluiten het in een paar dagen te doen. Vandaag alvast een paar uur rijden naar Zwitserland.
Het bed lag voor mij niet geweldig maar het uitzicht over de bergen maakt een slechte nachtrust meer dan goed. Wat is dat toch altijd weer mooi. We rijden via de San Bernard Pas naar Liechtenstein, Oostenrijk en Duitsland waar we overnachten in de buurt van Hockemheim. Morgen gaan we weer naar huis.
Donderdag 19 augustus.
Het is zover, we zijn weer thuis. In 4 weken zijn we rond de Middellandse Zee gereden.
We hebben genoten van alles wat er onderweg te zien was. Het was zo verschillend, elk land is weer anders. Vooral Syrië maakte veel indruk, mede omdat dat het eerste Arabische land was waar we doorheen reden.
Bij de weeskinderen hebben we gezien dat ons geld goed op zijn plaats is. De afdeling met zwaar gehandicapte baby’s was al verbouwd en er was een speelzaal gemaakt in het gebouw. We hebben, uit respect voor de kinderen, geen foto’s gemaakt op deze afdeling. Maar het komt wel aan als je daar een kijkje neemt.
Het door onze groep ingezamelde bedrag was voor de start € 50.000,00. Als we foto’s of het exacte ingezamelde bedrag doorgestuurd krijgen zullen we het via deze website laten weten.
Iedereen die meegeholpen heeft dit bedrag bij elkaar te krijgen hartstikke bedankt.
Feiten:
